Page 85

(۷۰) ای مرگ ، ای مرگ من ! آیا این همان شیوه ایست که باید با زمزمه های آهسته و بوسه های سرد ، سراپا راحتار شوی، بر پائی، بعشق دعوت کنی و دل مرا ببری ؟ * * * ای مرگ ! آیا بزم مجلل تر و آرایش باشکوه تری برای عروسی ما نخواهد بود ؟ آیا تو موهای پرشکن و سیاهت را به حمائلی از گلها نخواهی آراست ؟ آیا هیچکس نخواهد بود که پرچم ترا بردارد و پیش روی تو ببرد . آیا دامان شب از مشعل های فروزان تو آتشین و روشن نخواهد شد ، ای مرگ من !؟ * * * بیا و بگذار صدفهای تو در سکوت این شبی که خواب دران معدوم است صدا کنند . بیا و مرا باشال قرمزی بپوشان . دست مرا به فشار محکم بگیر و مرا بستان . بگذار عراده تو در درب خانه من آماده باشد و اسپان تو با یراق در انتظار من شیهه کنند . نقابرا از روی من بردار و باغرور بروی من نگاه کن . ای مرگ! ای مرگ من !