Page 78

(٦٣) دود بخور پیوسته قلب مرا در پیچ و شکن های سنگین خویش می پیچید . بیخوابانه مثال ها وصوری در خطوط در هم وبرهم نگاشتم : اسپان بالدار ، گل هائیکه چهره انسان داشتند ، زنانیکه پیکر ایشان مانند مار بود . هیچ چیزی دران نبود که دران نفس مرغان ، زمزمه برگها و یا سرود روستائیان کارگر گنجیده بتواند . تنها صدائیکه در گنبد آن می پیچد آواز طلسمی بود که من دران افسون شده بودم . قلب من مانند شعله تیز وآرامی بود . احساسات من در جذبات مغروق بود . نمیدانم زمان چگونه سپری میشد تا آنکه بر این معبد درخش فرود آمدو دردی مانند نیش در قلب من درآمد . چراغ زرد وشرمنده شد . نگارهای دیوار مانند روباههای که بزنجیر بسته شده با شند با نگاه های که مفهوم نداشت، در پرتو یکه خود را میخواستند در سایه آن پنهان کنند، دیده می شدند . به صور تیکه در جای بلند بود نگاه کردم دیدم میخندد: به تماس زنده کننده معبودی زنده شده بود . شبی را که اسیر کرده بودم بال کشود . از نظر پرواز کرد و نا پدید گردید . -٧٣- ای مادر صبور،ای خاك تيره! ثروت و غنای بیکران از ان تو نيست.