Page 79

(٦٤) تو رنج میکشی تا دهان فرزندانت را پر کنی ولی خوردنی نایاب است. آن تحفهٔ خوشی که تو برای ما داری هرگز کامل نیست. بازیچه هائیکه تو برای فرزندانت میسازی شکننده هستند. تو نمیتوانی تمام آرزوهای گرسنه ات را سیر کن. آیا من باید ترا برای این کار ترک کنم ؟ تبسم تو که درد بر ان سایه افگنده است در چشم من زیبا و محبوب است. تو از سینهٔ خود بمن غذای زندگی دادی، ولی سرمدیت و ابدیت نبخشودی . از ان است که چشمان تو هماره و با پیداز هستند . قرنها وعصرها تو با رنگ ونغمه وسرود، کار میکنی ولی آسمان تو آباد نمیشود . چیزیکه ازینهمه رنج ساخته است نقشهٔ حزین و دردناک آن است . من نغمه ها و سرود های خود را در قلب ساکت و صامت تو خواهم ریخت و عشق خود را با محبت تو خواهم آمیخت . من باکار و رنج خود پرستار تو خواهم شد . من چهرهٔ زیبای ترا دیده ام . خاك ماتمدار و غمگین ترا دوست دارم . بتو عشق دارم . ای مادر من ! ای زمینی که من از تو پیدا شده ام . -۷۴- در بارگاه دنیا برگ سادهٔ سبز بهمان فرشی می نشیند که شعاع خورشید و ستاره های نیم شبی بر ان می نشینند .