Page 49

(٣٤) هر پاره شکسته آن يك نغمه شد و در پای تو افتاد . گریه افسانه جنگهای باستانی من، همگان باغوش امواج خندان سپرده شد . در دریای اشک فرورفت و در آنجا بماند . محبوب من ! باید این زیان مرا جبره کنی . اگر آرزو های که برای شهرت جاودانی بعد از مرگ دارم بر بادشوند، هنگامیکه هنوز زنده هستم مرا جاوید ولایموت بساز . من بر زبان خویش نخواهم گریست . ترا نیز ملامت نخواهم کرد. -٣٩- همه صبح کوشش میکنم تا حمایلی درست کنم، ولی گلها از دست من میلغزند و می افتند . تو آنجا در نهارگاه نشسته و از گوشه چشمان جوینده ات می نگری . ازان چشمانیکه با فریب کار های سیاه فتنه می انگیز ند بپرس که نگاه از کی بود ؟ میکوشم تا نغمه ای بسرایم ولی بیهوده رنج میکشم . تبسمی نهانی در لب های تو میلرزد . ناکامی های مرا ازین تبسم بپرس . بگذار لبهای متبسم تو سوگند بخورند که آواز من چگونه میان خاموشی خود را گم کرد چون زنبور مدهوشیکه میان نیلوفر نهان میگردد . شام است . وقت آن است که گلان گلبرگ های خود را بهم آرند .