Page 56

گلهای صحرائی را دیده بود، باچه مهر وعاطفی از تخمهای ما کیان سیاه محبوبش به من تحفه میداد . شوهرش رئیس قبیله بود و برای آنکه مرا خوش و آن تحفه ر ا گرامی تر ساخته باشد ، با تبسمی پدرانه و پر از شفقت میگفت : «اینها را از من پنهان کرده و برای تو نگهداشته بود». نواده كو چكش بحسرت بطرف آنها میدید . امروز میتوانم حس کنم که از نگاه این كو دك همسال من برق رشك می جست : او تنها بچه بود که از رفتن من به خردی خوش نمیشد ، زیرا من در نزد او دزدی بودم که نوازش آن زن وشوهر مهربان را، که مال خاص نواده شا ن بشمار میرفت ، از او می ربودم . وقتی بخا نه مراجعت میکردم ، دوشیزگان جوان هر یکی ، دسته از گلهای صحر ائی و بته های خوش بویسته بمن میدادند ، تا در خانه به خواهر خوانده های شان ببر م . آن وقت از آوردن تحا یف به ایشان چقدر مسر و ربود م! ولی امروز حس میکنم که تحفه که از خانه خود برا ی ایشان میبر د م ، در مقابل ارمغانی که ایشان ، از دشت ، بخانه ما می فرستادند چقدر عادی، ناچیز و كوچك بود . *** همینکه روزهای بارانهای نوروز گذشت، دیگر صبح بهار کوچیان میگذرد. این مردم آفتاب گرم را دوست ندارند : کوچ میکنند و باز می بندند. سه روز از وقت بار بندی گذشته است ، و لی هنو ز همینکه سکوت وظلمت شامگاهان بر روی گیتی پهن میشود ، آواز عوعو سگها بگوش میرسد . آیا امسال کوچیان ، کوچ نمیکنند ؟ این سوال سر تاسر دهکده را پر کرده بود. عصر روز چهارم صدای دهل وغریو جوانان شنیده شد. آیا تمام قبیله برای شنیدن همین آواز معطل شده بو د ؟ دوشیزه زیبا ئیکه چهارده بهار د ربین گلهای دشت مستی کر ده بو د، با جوانی که اورا دوست داشت نامزد شده بود . شب نا مز دی سحر شد . (٤٥)