Page 47

های حیات میدرخشد و بآفاق میتابد. این پندار مراچنان از همه سو فرا- گرفته که می انگارم همه و همه چیز چون انگشتر و نگین است : آسمان انگشتر و ماه نگین آن، کوها انگشتر و دریاچه نگین آن، دریاچه انگشتر و کشتی چون نگین آن مینماید . طبیعت و زیبائی در ان ، جسم و جان دران ، بیم و امید دران ، حال و آینده دران، دل و آرزو دران، همه و همه چیز چنان مینماید . او آن سرور زند گیست که سوی او روان هستم. من آن دلم که او بسوی من میآید. او را جائی و مرا جائی آفریده و گذاشته بودند تا « رسیدن بهم » « و انتظار کشیدن برای هم » را آفریده باشند. مارا در این کار اختیاری نبود و نیست و راضیم که این اختیار را بما ندادند . من دیده ام که چون تصور کنیم خود را خود آفریده ایم چندان كوچك میشویم که با ندك خویشتن را کامل می پنداریم. در این آفرینش فراوان از خود می گیریم و فراوان از دست میدهیم. قدرت و اختیار مطلق، مارا در خود ما نگه میدارد: بزرگ تر از خود نمیتوانیم بشویم . بهتر است در دست نکو تری بما نیم که بزرگی آن را نهایت نیست و گوهر خویش را در دامان ابدیت گرد آوریم، ور نه اینگونه شبها و اینگونه لحظات میگذرد . آهسته و نزديك بكرانه دریاچه راه می پیمایم . گاهی می ایستم و چندان از هوای لطیف فر و میبرم که کوئی ساغری را یکباره سر میکشم . می پندارم سینه من فراختر از سینه طبیعت است و آنچه در میان آفاق ، از قعر دریاچه تا کرانه های آسمان را چون ساغر لبریز پر کرده است، تا همگان در سینه من فرو نشود سرخوش ومسرور نخواهم شد. او نیز در آغوش زیبائی و خیال است. چنان مینماید که طبیعت خود را با و بخشوده و او همه چیز را در تبسمی به من می بخشد . (٣٦)