Page image — the source of record
Machine transcription
با این اندیشه و خیال در کنار دریاچۀ « لیمان» راه می پیمایم.
مسافر آواره ای بیش نیستم که خسته گی زندگی و تشنگی آرزوها مرا سرگردان میدارد.
بیش از آنچه در عقب گذاشته ام پیش رو ندارم.
کوهیکه در دامن آن زادم، درختی که در سایۀ آن بازی کردم، باغیکه بهار آن خیال مرا پرورد، میدانهای خشکیکه بمن شیوۀ فکر کردن آموخت، همه را ترک کرده و خویشتن را در بحری افگندم که ساحل آن خاک نا آشنا بود. خویشتن را باین ساحل کشیدم.
چون نگاه میکنم در عقب چهره های آشنایی را می بینم که از دیدن مصیبت ایشان فرار میکنم. پیش رو، پشت پیکرهای ناشناسی در حرکت اند که نمیتوانم با نها برسم. ازان چهره های آشنا دور میشوم و باین گروه ناشناس نمیتوانم نزدیک شوم.
درینجا توقف ممکن نیست، پیش رفتن شایسته نه می نماید، تصور بازگشتن اگر سخت نباشد آسان نیست.
آری با این خیال و اندیشه در کنار دریاچه راه می پیمایم، جائیکه حیات موقف ثابتی ندارد، انسان میداند کجاست و کجا میرود.
ماه دریاچه را پر کرده بود. دور نمای کوه ها در پرتو آن، نگاه را از همه کران نوازش میداد. سپیدی آن در بلندی ها چون برودوش برهنه می نمود. فروتر از آن، سایه ها چون دامن از کمر آن سیمین پیکران آویخته بود.
میروم در کنار این دریاچه، با یکی از سرورهای زندگی، در پرتو فروزان آرزوهای خویش، که آفریدۀ زیبایی های طبیعت است، طبیعت را که آرزوی برآورده آفریدگار است، تماشا کنم.
جهان و آنچه از هستی در آن است چنان آراسته که آنرا با قدرت و زیبایی مطلق پیراسته اند. خویشتن را در آغوش خیال در میان حلقه ای می یابم که با این زیبایی و توانایی مطلق مرا احاطه کرده است.
پرتو این پندار چون نور نگینی است که مانند آفتاب در مرکز سایه
(٣٥)
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.