Page 72

= ٦٧ = میکرد فغان که آمد انسان یارب بکجا شویم پنهان هم اشترو گاو خر بفریاد گفتند که وای آدمی زاد: آمد؛ بد وید و چاره جوئید بهتر که بمرگ خود نپوئید چون شیر شنیدهای و هوشان از قهر بشد چو سیل جوشان گفتا که کجاست آدمی زاد بنما تو بمن که من شوم شاد با پنجه تیز و زور دندان پاره کنمش کشم و را جان گفتند ببین بزیر اشجار آن جسم ضعیف وزار پرکار: آن جسم ضعیف باشد انسان بگریز که تا نه بیندت ، هان ! چون شیر نظر بغور بنمود از دور بدید انس را زود اما چه ضعیف وخورد چیزی آمد بهزبر چون پشیزی يك آدم لاغر و زبونی بیقوت عجز رهنمونی يك توبره به پشت و چوب در دست ریشش به سفیدی گشته پیوست میزد قدمی بسوی اشجار معلوم شدیکه هست نجار نزد يك چوشد هزبر غرید نجار بهوش گشت و لرزید حیران شد و واله ماندوگریان آیا چه کند بچاره جان يك نعرهٔ مدهشی مهیبی زد شیر برو که بد لهیبی بر جان بشر شرر بیفتاد زان نعره و عجز کرد و استاد پرسید هزبر کای جفا کار این ظلم وستم چرا شدت کار بر این همه فیل و اسپ و اشتر ظلمت زچه می کند تواتر انسان چو شنید این سخن را با گریه و ناله گفت شاها : من بنده عاجزم بسی خوار اولادو عیالدار بسیار نی اسپ شناسم و نه این خر با فیل و شتر نباشم همسر نجارم و نان خورم ز صنعت امر و ز پیامدم بخدمت :