Page 71

= ٦٦ = آنرا به مهار بند بنمود کش کرد شد آن مهاره شدود گشتم چو اسیر آن مهارش شد معده و جودم ازمتا رش کت نام بالای چوبی او پشتم شده زا رو زخمی او در کوه و صحاری و براری پویان کندم به بار داری راه های درا زوسخت پر سنگ طی کرد ببار های بازنگ این است حکایت من زار گفتم بتو اندکی ز بسیار شد شیر بقهر و از غضب پر از این سخن عجیب اشتر : گفتاکه اگر بیابم انسان محوش کنم و کشم و راجان بط گفت که هان !بخوان تولا حول از شر بشر که هست پر هول بهتر که خدا او را نیارد گر آور دش بلا ببارد مرغابی و شیر در همین گپ بودندکه گرد خواست و تپ تپ از تپ تپ پای فیل لرزه آمد بزمین و شیر شرزه يك فیل جسیم پر شکوهی کوئیکه بود دونده کوهی از گرد برامد ، و دوان بود گوش و دم و خرطمش پر ان بود چون شیر بدید هیئت فیل گفتا که بشر هم اینست بی قیل مرغابی بگفت این نبا شد انسان دگرو چنین نباشد پر سید هژبر حال از فیل کای فیل کجاروی توچون سیل گفتا كه زدست آدمی زاد فریاد و هزار دادو بیداد گوش و سرو مغزو پهلوی من از چنگک تیزی کج ز آهن: سوراخ شده است وجمله پرخون غمها بدلم ازان شد افزون يك چنگک آن اگر تو ای شیر بر فرق خوری ز جان شوی سیر ما کرده تمام فیل احوال بط کرد فغان و قال و ما قال از شور و فغان و آه و کلکل انداخت قیامتی بجنگل