Page 569

۵۵۴ رباعی هر کس که ز دست ساغر ماده بهشت شد لایق دوزخ و نه در خور بهشت هر چند نظر بچشم بینش کردم فرقی نبود در کعبه و دیر و کنشت رباعی ای قد تو با قیامت هم آغوشت بالای بلند تو بلای هوشت این جامه گلنار ترا بر دوش است یا قد تو همچو شعله اتش پوش است رباعی اندر چمن چو بچه بلبل است کز شوق دل هزار بود ناله دست استاده پیاده سبزه و سرو و چنار بر تخت چمن گل سواره آمده است رباعی گل بر سر تخت شاخ از ناز نشست سنبل سر خویش از ناز شکست تا حسن جمال باغ بالا گیرد گل را بفسون بهار بر شاخ به بست رباعی هر دل که ز چشم اهل دل افتاد است بار دگرش بآب و گل افتادست چون شیشه باده بشکند بر سر خود هر کس که ز کنج طاق نل افتادست رباعی دامان چمن ز عکس گل گلگونت زان وصف گل و غنچه ز حد بیرونت در سیر چمن زخون گل پای بهار چون غنچه غنچهای گل پر خونست رباعی حسن تو بچمن رنگ زبندست بر شاخ ز غنچه جام گلرنگ ز دست این غنچه غنچهاست بر عارض گل یا دست تو در دامن چاک زبست بلخ