Page 570

رباعی طبع تو شگفته چون برخ گلزار است کلک تو بهار ابر گوهر بار است شیرین سخنی تو خسرو لب است فکر تو ازان طلای دست افشار است رباعی آنرا که خیال باید و بدن هوس است در چشم تو کر خاشاک پیشتر بکس است ارزانکه نشان بی نشانی نبود کیرم همه عنقاست به چشم مگس است رباعی از این سخنم جهانیان آگاه است یعنی که شهنشاه چو ظل الله است انوار جبین تو چو دیدم گفتم شابهم بخدا که نور الا الله است رباعی اوصاف کمال تو زحد بیرونست کم قطره به پیش طبع تو جیحونست از رشک معانی گل رنگینت چون غنچه دل سخن طرازان خونست رباعی ای خط غبار تو چو یاقوت تر است الفاظ تو چون دل صدف پرگهر است این معنی روشن و خط تست بهم یا ماه دو هفته بر فلک جلوه گر است رباعی در مدح علی ز طرزی این نکته شنو کان پیر شجاعش عجب تقریر است در مرقد او چو تیغ دیدم گفتم آن شیر بود علی که با شمشیر است رباعی میروی تو سیر باغ و گلزار عبث بی بوی تو مشک چین و تاتار عبث بی وصف لب لعل و در دندانت تعریف دُرّ و لؤلؤ شهوار عبث