Page 456

به نوق غنچه پیکان او از بسکه بیهابم نی تبر خنک من کرانه بوریا باشد ولی بیدم نمیگردد دم تیغ دم آلودش بزنم بتیه خوابت سودای سر زلش بوصف حضرت دل صبحدم طرزی چودرسفتم در وجیب ہوا مانده شبنم خون نخجیرم که بردار شبگیری بود صید پر تیرم پرسش در پریشانم میکو دار و آب شمشیرم دماغ آشفته خواهم پریشانی است تعبیرم که ما انسان کامل میرسد معنی تقریرم ربط ز بیدل در شام محته من بناز آشفتگی دل را بپائل بسته ام رنگ مستی همچو ریاحون ندیدم اعتبار ترک مطلب مرهم کافور زخم تمنی است تا که در نقش خیالش مونجا فیها کنم تاکه من خون کلش را کنم در دام صید تا کنم سیر سواد غیبی راچون حباب تاکه با دل گرانیها کشم انسان بکان بسکه می پوشم بیا چشم بد سفت و ام خیر حق طرزی ندارم نیم و است سچے طرزی چون بیدل براجی بوکھت نے موج آبم ریشه در رگهای سنبل بسته ام زان چو تخت آشیان دامن بگل بسته ام من ازان پیمان الفت با تغافل بسته ام من شب فکر عنکب تار تامل بسته ام خویش را چون مردگی چشم بمبل بسته ام بر رخ دریای ہستی از نفس پل بسته ام کوه احسابه کمر سنگ تحمل بسته ام رگ برک چون تاک بکف ساغر بسته ام تا بنای کار خود را بر توکل بسته ام نامه آهی ببال بحث کل بسته ام من اشعاره چنان در خامشی چون خامه بهزاد استائم روایتهای عذر با شک من گرد زبیاد سیند لی ثبات من چرمی پرسیم شکست رنگ تصویرم ندارد بال پرواز که کرد سمه میگرد دغبار پای فریادم که من غلطیده ام در کان بسان اشک افتادم که با وما که کردن میدهد برباد بنیادم ببیرنگی رقم کرد است ایدل کلک بہزادم