Page 455

اگر ترک دوا کردم مداوا میدید در دم وگر جام رضا نوشم بغمردت است همدردم رسد تا پرده ای چنگت کشش شوکت دوستان اگر چون شعر طرزی تار قانون عدم بندم پرویش بیدل در شام شریف گفته طریق قطع را در خشمش از دل دود بشین سیدم بخود بگداخت چندانی که من هم آب گردیدم سحر در دل نفس داری بخود یک غنچه بالیدم چو شبنم سچدم بر روی کل از ناز خندیدم چوزلف از بس پریشانی بخود آشفت پیچیدم ز شور خشکی سودا چو مو باریک گردیدم شریک او از بسیم هر قدر در خاک غلطیدم بحال خویش استغنای او بسیار خندیدم بیاد لعل میگون تو مانند حباب می بخود یک پنبه مرهم زدم روی جام بالیدم نگردم چاره درد سرد آب و تب عشقش بسان شمع صندل بر جبین من چند بالیدم چو دیدم گردش پیمانه را در بزم میخواران منم چون خارسنا خود در دور جام گردیدم دمی آن هم نفس از همدمی بنواخت در بزمم چو نی هر چند پیشش ناله کردم زار بالیدم بسان اشک از بس میدوم چابک بد نبایش پهلو خوردم و آخر بروی خویش غلطیدم بگلشن صبحدم برباد بصل خنده الودش بسان غنچه تا وقت سحر از ناز خندیدم نشد یکذره معلومم کز اقیمای من او بمیزان خود چندانکه حسن یار سنجیدم چو بیدل خاک من طرزی خطر کشمکش دارد بغبار گرد باد امروز آغوش رسانیدم از طبع خود در شام شریف گفته به ترکی نماز میزنگی است هرشب غرم شب گیرم چوبوی کل مدام رنگ نتوان کرد تسخیرم بود آئینه رنگ شخص عکس نقش تمثالم برون از آستین کلک نقاش است تصویرم به پرواز نفس از بول خلاصی نیست آسانم که من چون ناله صد جا حلقه بند دام زنجیرم بصبر در خانه صوتم بلب قد نگه گردد بعرض مدعا پرده الود است تقریرم چو نی نالیدنم بیجاست و در دشت دل تنکم صدای گریه میکردد بلب حرف گلو کیرم جنون