Page 454

۴۳۱ بها بودم جو از باب همایون بسته باب بودم چوسکت صدر خود را بنده سلطان قلم کردم بصد مضمون نمکین خون دل انچه سان بخوردم من از دیوانگی تصنیف این دیوان قلم کردم به تصنیف به ترتیب و به تذهیب و به نقطا باین سامان برای کار خود سامان قلم کردم بسی خون جگر خوردم بگلزار پشیمانی که تا از خون دل رنگین چو گل دامان قلم کردم چو دیدم بی نصیبم بیهاست من بجم از هر سرشته نظر پنهان بزیر دامن مژگان قلم کردم ز صدر و امن وجودت خلاصی تا دهم دستم سنم از خود گذشتم ترک این میدان قلم کردم می طلبم دید گر باش کاتب خوش نگارم له پاد چشمهای در دمن پنهان قلم کردم برای بی هدایت هم جمیل بی جمالش را عوض با سود نفع مایه نقصان قلم کردم صنف دل بخشا هم اغرب پر عیوب او به پیش باب عالی خاک کورستان قلم کردم که تا خود چرخ دیونش شوم از جان و دل من ز پاشایان خریدم بنده نادان قلم کردم ز روی غمکده بر مکه و طر پیش میرایم نظر پوشیدم و سیر سر استان قلم کردم نه سیروت نه طلب خواهم نه شام و شومی یقین اعراض کردم عزم هندوستان قلم کردم برای قطع زنجیر مقیدهای این دولت در انهای طمع خویش را سوهان قلم کردم ز فیض دری سلطان بلکه مجو حیرتم طرزی بسان نقش صورت خویشتن را حیران قلم کردم از طبع خود در شام شریف گفته اگر بار تواضع از ادب بر دوش خم بندم چو خاتم نام خود را بر نگین منفر جم بندم چو خور گردم بگرد دور عالم در شبانروز بغزم سیر در راه سیاحت گر قدم بندم سپاه درد نومیتا بگردش جمع میکردد در ان میدان چو من تا له بالای علم بندم چونو هم جاده راه غمش راطی کنم اول دل خونین بجای ابله بر قدم بندم زبان فارسی گرگشایم در عرب از هم بمهر خامشی راه سخن را بر عجم بندم زمرغ و نامش شیرنگ از شهد انگیزم ز شهد خنده لعلش شکر در کام سم بندم