Page 330

صحيفه ۳۲۳ سیاحتنامۀ سه قطعه روی زمین جلد دوم گفتم – سخن شما را رد نمیتوانم . زیرا صحبت و آشنایی مادام (ماری) چیزی نیست که انسان خود را با آن بختیار نشمارد ! – آیا مادام ماری همین نازنینیست که مایل بسوی ما نشسته ! – بلی همین ملکه حسن و آنست ! – بواقعیكه يك بدیعه خلقت است . – بلکه معدن لطافت و ملاحت است . درین اثنا طعام شام به انجام رسیده بود . از رفیق خود سعید بیگ برای یکچند دقیقه اجازه طلب کرده برخواستم. و به نزد جمعیت مذکو ره آمدم . چون نزديك شدم اول چشم ماد موازل ژولی که روبرو باهم بودیم بمن تصادف كرده بيك بشاشت و تبسم معصومانه گفت : – اینست بخدا رفیق واپورما (محمود بیگ) ! همه جمعیت بمن متوجه شدند . منهم نزدیکشده گفتم : – ماده وازل حق دارد . بلی همان مخلص شماست . موسیو دیمتری برپاخواسته و دست باهم داده ، و بطایفه لطیفه نسوان متواضعانه سر فرو آورده ، و با مردان دست بهم داده دوستانه و مشتا قانه باهم نشستیم . سبحان الله ! حسیات انسانی چقدر رقیق و متحولست ! بمجرد تصادف مردمکهای دیده ام بادیده اش مانند دوسیم منفی و مثبتی که باهم برخورد يك شراره پر انوار ضیاداری حاصل کرده همه وجودم را مستغرق حرارت حیاتبخشیایی ساخت : تأثیر شعله افشانی نگاههای آتشین ماری سراسر دلبری کهسار آتشفشان دماغم را آب و مذاب ساخته حواس ده گانه آنرا مانند سیلابه مواد معدنیه مذاب شده از سراپای وجودم جاری ساخت !