Page 325

کتاب الوکاله ۳۱۸ جلد سوم فایده شخصی گفت در غایب بودن امانت دار که فلانه را امر کردم به قبض نمودن ودیعت نسپردن و نسپر دان مال را بوکیل تا آنکه ضایع شد در دست او میشاید اینکه ضامن شود رجل اودع رجلا الفا ثم قال في غيبة المودع امرت فلانا ان يقبض الالف التي هي وديعة لي عند فلان فلم يعلم المامور بذلك الاانه قبض الالف من المودع فضاعت فلرب الوديعة الخيار ان شاء ضمن الدافع وان شاء ضمن القابض ولوكان المودع علم بالتوكيل و الامر و لم يعلم به المامور فدفع المودع الما الى المامور فهو جائز ولا ضمان على احدهما بالامر (عالمگيري) مردی امانت نهاد نزد مرد دیگر هزار در هم را و گفت در وقت غایب بودن آن امانت دار که امر کردم فلانز که قبض کند آن هزار درم را که امانت من است نزد فلان و مامور عالم نبود به آن امر ولیکن قبض کرده بود آن هزار درم را از امانت دار و در دست اموردن شده بود پس صاحب امانت را خیار است اگر رضای او شد تاوان بگیرد از امانت و اگر رضای او شد تاوان بگیرد از مامور و اگر امانت دار عالم بود بوکیل گرفتن و امرکرن و مامور عالم نبود بآن و امانت دار داد آنمال را بمامور پس آن دادن صحیح است درست تاوان بهیچیکدام از ان هر دو بسبب آن امر ولو وكل رجلا بقبض وديعة فقيض بعضها جاز الا ان يكون امره ان لا يقبضها الاجميعا فحينئذ لا يجوز له ان يقبض بعضها و يصير ضامنا وان قبضها بقيت الان يهلك الاول جاز القبض على الموكل (عالمگيري) واگروكيل گرفت شخصی را به قبض کردن امانت پس وکیل