Page 87

(۷۲) مرگ اوراجنبانیده به حیات افگنده است. من واو روبرو شده ایم ، قلبهای ما باهم مواجه شده اند . —۸۳— آن زن در دامن تپه، در کنار کشتزارجواری، نزديك چشمه ایکه آبهای خندان آن در سایه های آرام درختان سالخورده روان است، زندگی میکرد . زنان برای پر کردن کوزه های خویش بدانجامی آمدند. رهگذران آنجادم می گرفتند و صحبت میکردند. آن زن هر روز آنجا کارمیکرد و با آهنگ آنچشمه خرو شنده ناروپاهای خود محشور بود . شامگاهی،مسافری، از فراز بلندی ایکه با ابر پوشیده بود، فرود آمد . موها یش چون مارهای خمار آلود بهم پیچیده و آویخته بودند . بحیرت پرسیدیم:«تو کیستی؟» خموشانه در کنار آن چشمه خروشان نشست و به کلبه ایکه کـه آن زن در آن می زیست به سکوت نگاه کرد . دلهای ما از هراس برشد . چون شب آمد بخانه بر گشتیم . بامداد، چون زنان به آن چشمه، نزديك در ختــان «دیودر» برای آب گرفتن رفتند درهای کلبه آن زن را فراز یافتند اما آواز اوشنیده نه می شد . آن روی خندان او را چه شده بود ؟ کوزهٔ او تهی روی زمین دیده می شد. چراغ او سوخته بود . هیچکس نمیدانست، پیش از آنکه بامدادفرارسد، بکجافرار کرده بود.آن مسافر نیز رفته بود . رساله باغبان بنجمهـ مبلد