Page 61

(٤٦) نمیدانم توجه بنداشتی و دم در چشم براه کی بودی . روشنی برق آسمان چشمان منتظر پاسبان ترا خیره میساخت . چطور میتوانستم بدانم که میتوانی مرا درین تاریکی ببینی؟ نمیدانم توجه بنداشتی . روز بپایان رسیده است . باران چند بار ایستاد . من سایه این درختی را که در گوشه باغ تست میگذارم . اینجای را ترك میکنم ، دیگر روی سبزه ها نمینشینم . تاريك شده است درت را ببند. من سر از راه خویش میگیرم. روز بپایان رسیده است . — ۵۴ — درین شام تاريك، کجا می شتابی؟ بازار باز نیست . درین ناهنگامی، سبدت را برداشته کجا میخواهی بروی؟ همه بابار ومتاع خویش بخانه رفته اند. ماه از بین درختان دهکده سر بیرون کرده است . انعکاس صداهائیکه رهگذر را جستجو میکنند از آبهای تاريك برخاسته و بدر یاچه دوریکه مرغان آبی دران بخواب می روند سیر میکند . درین ناهنگامی که بازار بسته شده است باسبد خویش کجا می شتابی؟ خواب، انگشتانش را برچشم گیتی نهاده است . آشیانه زاغها ساکت و زمزمۀ شاخسار با نس خموش شده است. کار گران از کشتزار بخانه رفته و بوریاهای شانرا در حیاط گسترده اند . باسبد خویش کجا می روی ؟ بازار بسته شده است .