Page 90

مگر بنام آنکه مهتران او میگساری میکنند بخانه او نرفت. مهراب بر اندیشه او آفرین خواند و باز گشت. مهان بار دیگر او را يك يك ستودند و از ماه مشکو نشین او چندان سخن گفتند که زال یکباره دیوانه گشت و خرد ازو دور شد. يك چند سپهر بر سر همی گشت و دل زال یکسره به مهر آگنده بود. اندیشه اش فراوان بود. مگر نمیخواست به نزد خردمندان رسوا شود . با همه چیزیکه داشت کسی نداشت که همه چیز را باو تواند گفت. روزی مهراب شاه از نزديك زال بازگشته و بسوی شبستان گذر کرد . در کاخ او دو خورشید میدرخشید : سین دخت جفت او و رودابه دخترش بود . رودابه چون باغ بهار بر نگ و بوی و نگار آراسته و به سان بهشتی پر از خواسته بدیبا و گهر پیراسته بود بامادر نزد پدرشتافت . مهر اب بدیدار شان یزدان را ستود. سین دخت پرسید این پیر سر پور سام چه مردیست چه چهره و چه شیوه دارد؟ از تخت سخن میگوید یا از سیمرغ و آشیانه می سراید ؟ مهراب گفت : در گیتی از پهلوانان گرد کسی نمیتواند پی زال بسپرد. دل شیر وزور پیل دارد. دستش به کردار رود نیل است. بر گاه زرفشان و در جنگ سرافشان. مویش سپید ولی چهرش چون خورشید است . چون رودابه این گفتگوی بشنید بر افروخت و رویش گلنار شد . آرزو جای خرد را گرفت. رامش ازو دور شد .مهر زال در دلش جای کرد.رای زن باستان نیکو گفته است: که از مردان نزديك زنان یاد مکنید رودابه را پنج پرستنده بود که برایش جان می فشاندند .راز خود با ایشان درمیان نهاد و چاره خواست . پرستندگان را شگفت آمد . گفتند : ای افسر بانوان جهان ! ترا از هندوستان تا به چین می ستایند . نگار دخترا به خاوران می فرستند . نگین روشن شبستان شاه کا بلستان هستی! چنان کسی را که پدر از بر انداخته است ببر میگیری؟ او پرورده مرغ کوه است ! (۷۹)