Page image — the source of record
Machine transcription
رودا به ایشان را بخشم خاموش ساخت و گفت: « دل من از ستاره تباه شده است، چگونه
بی ماه میتواند شاد باشد. مرا زال بجای تن و روان است. »
پرستندگان چون آواز دل خسته او شنیدند پر راز او آگه شدند و بدل جوئی
پرداختند. او را به نگهداری راز واداشتند و پیمان بستند که شاه را نزدوی بیاورند.
مه فرودین و سر سال بود . زال بر کنار رود بارگاه آراسته بود .
کنیزکان بدانجا شدند واز کنار رود فراوان گل چیدند تا آنکه از ان سوی
رود نگاه زال برایشان برافتاد.
پرسید : کیانند؟ شنید کنیزکان رودابه هستند. درین گفت و شنود خشیشاری
از روی آب برخاست. زال کمان خواست و آن مرغ را از هوا بر زمین افگند. بر ده
را فرمود تا شکارش را بیاورد .
برده در کشتی شد و از ردیا گذشت، کنیزکی پیش آمد و نشان کماندار
باز جست
دانست که پورسام شهزاده زابلستان است، از زیبایی و هنر وری او در
شگفت شدند و گفتند در گیتی جز رودابه بهشت روی دیگری را بدین زیبایی
نیافریده اند.
برده باز گشت. زال از سخنی که رفته بود باز پرسید. برده باز گفت دل زال
جوان شد. ایشان را بخواند و از خوبی های رودابه افسانه ها شنید.
کنیزکان را فراوان در و گوهر بخشید. انگشتری که از منوچهر داشت
به رودا به فرستاد.
پرستندگان شاد گشتند و پیمان درست کردند که زال را بدیدار رودابه
شادمان سازند.
پورسام را بدانسان سرگرم کردند که دلش از غم تهی گشت و از شادی
و آرزو پرشد.
رودا به چشمش براه دوخته بود. گام کنیزکان را از تپش دل میشمرد.
چون بیامدند و سخن باز گفتند بسان ماه خندید و فرمود همان شب
(۸۰)
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.