Page 36

(٢٤) تو نمیدانی با طرافت چها گشته بپا کرده علم و صنعت و حکمت ترقی تا کجا یکسر ش روی زمین و یکسر ش اندر هوا یکوش درزیر بحر و یکسرش تحت الثری برهمه علم و فن و رفتار و کردار جهان عاقلان گیرند باید عبرتی از دیگران تا بکی افتیده پیر و حما نقد جماد تا بکی سر گرم میبا شی بدعوی نژاد تا بکی جاهید هی بغض و نفاق اندر نهاد تا بکی باشی تو اندر دهر کورو بی سواد تو چرا چون دیگران با فن و اعلم نیستی یا خدا نا کرده از اولاد آدم نیستی تا توانی داری ایجان برادر کار کن جسم خود را آب خاک خود گلزار کن کسب علم و فن نما و خویش را بیدار کن صنعتی حاصل نما وملک را اعمار کن بیرا مید یسته و جلغو زه وجوز ومویز کار امروزت بفردا مفشکن اییار عزیز عمر خود را صرف وصف سینه و پستان مکن کله خود را گرنگ از فکر این و آن مکن سینه را صبح قیامت خوانده و گریان مکن اندرین آتش دل خود را دگر بریان مکن عاشق سینه مبا ش و واله پستان مشو شاعر تو صیفشان گردیده وحیران مشو ۱