Page 37

(٢٥) عمرها مصروف گشتی اندرین ره ای پدر از غم پستان محبوبی شدی خون جگر ناله وا فغان نمودی و بکسشتی در بدر خاکها را پاش دادی بر سرت شام و سحر زین عمل بشما که اکنون سود دنیای تو کو یا مفاد و حاصلی از بهر عقبای تو کو معده ات بی نان و از زلف بتان دم میزنی روده ات خالی و از وصف دهان دم میزای سینه ات پر درد و از توصیف آن دم میزنی از غذا اشکم تهی و از زبان دم میزنی هوش اگر داری پی تحصیل خوراکت بکوش بهر پیدا کردن سامان پوشاکت بکوش کونرا با اشکم سرد و زن بیگانه چه گر صفا باشد لب شد با تو ای دیوانه چه جام جم ار باشد او با کوزه و پیمانه چه یا ترا بر بدن آن قصه و افسانه چه زخم و درد اشکم بی نان خود را چاره کن خویش را آماده اندر کار ای بی کاره کن بر علاج درد قومت غمگساری پیشه کن جد و جهد و شفقت و نیکو شعاری پیشه کن معرفت حاصل نما و جان نشاری پیشه کن کبر و نخوت را گذارو انکساری پیشه کن از سر شب تا سحر فسکوت و پنجپر تا پلی خنده و قهقه و چهچه ای برادر تا بکی