Page 121

۱۱٥ در کلبه زاهد چه غم از خنده شاهد در رزق خطی نیست که سالوس نباشد گوزک چه بکف داشتی از وضع بزرگی جز شانه ریش که زآبنوس نباشد شمشیر ظلم قطع ید و کله میکند ز انبان که بحر غرق خس شام میکند کی موقه شپوشه کند بر کدام ملك ظالم که غله کش بسر غله می کند ایا هزار صوفی دانسته میکند انحاصل که یکه نز دله می کند گر ما برون بمله سپاریم عیب نیست زاهد درون مخلص خود مله میکند گر هیئت بخیت کند رجم قهقری با زار كون كثي همگی پله می کند اندیشه کن زآه ضعیفان گوشه گیر کاین تیر چله کار دو صد چاه میکند هر کس به هر چه فخر کند گوزک همچو شیخ گاهی بریش و گه بسرو صله می کند بیاد رفتگان هر دم شهیدم تا چه پیش آید سراپا مایل طرز جدیدم تا چه پیش آید گهی مامورم گاهی معلم گاه سر کا تب پسر خود را در ین خدمت دویدم تا چه پیش آید بر همن شکل و پاپ آسا وچو گی راشك ملاخو چنین در قله کوهی خزیدم تا چه پیش آید به اسانی نگشتم ره سپار ملك پنهانی سروش از عالم بالا شنیدم تا چه پیش آید بدین بی دانشی پیر کرخ را روز گاري شد که انکارم و گاهی مریدم تا چه پیش آید ملامت میکنندم دوستان گر عار بگذشتى بلى بر اعتبار خویش ریدم تا چه پیش آید