Page 122

١١٦ چو زاهد عاقبت برباد دادم نام نیکورا به‌شوق از نام بدجزوی خریدم تا چه پیش آید به‌بوس ریش ممسک زیر لب کوزک همیگفتا فسونی بهر اخاذی دمیدم تا چه پیش آید واعظ اندر وعظ نهي ازما واز من می کند لیکن اندر خانه هر شب کار جرمن می کند عیش گازر گاه آب حوض زمزم نوش باد وز کرخ نان میخورد توصیف لدن میکند نثر زمان هر لحظه ابیات گرفتن می کند فرقۀ مراد را ترغیب دادن می کند نصح دانا بان نمودن شرمساری آورد این معاون بین که با امر اد در سن می کند سهو ملا میر را دیدم که در لفظ گوزن ادعیات منتخب توجیه گوزن می کند در زبان چرب زا هد مغز او از ره برد کاین زرخالص به آخر کا رچو دن می کند غیره بین را دوست شمر زانکه در پایانکار خوك افبيلست آخر قتل خرمن می کند حریت خواهان ز جور اهل استبداد داد يارب از ما در چرا این مردم بد زاد زاد نه حمیت نه شرافات نه تمدن نه کمال بر تن بیحاصل خود هست چون شمشاد شاد باء بخل خاء خرکای بمکتبش نویس حیف باشد اینکه بنویسی بهر قصاد صاد صاحب انصا ف شو رای دول گردیدی گردی از دست این بیداد کیشان داد داد ایخو شا ایام امنیه که در هر گوشه نوجوانان وطن هر مردی را گادگاد باعتیقان مقتدایم با جدیدان مقتدی گر زکر هر جا نشستم هر چه گفتم باد باد خوك افبيل نام موضعی است در کشک