Page 64

۵۹ شعر العجم حصه چهارم شاعر قطرات شبنم را بر رخسارۀ گل دیده دانۀ ہائے عرق عارض معشوق را بیادش آورده چنین مے گوید ؎ نه شبنم است چمن را بروے آتش ناک عرق ز روی تو کرده است گل بدامن پاک (۴) شاعر گلهای سرخ آتشین را بر گلبن سبز شاداب پر و مالا مال دیده بخیالش میرسد ، که ساغر ہای سُرخ شراب است ، متعاقباً برشک آمده می گوید ، ایکاش اگر من ہم اینقدر پیاله ہا را در آن واحد بدست خویش گرفته مے توانستم ، پس می گوید ؎ دیده ام شاخی گلی بر خویش می پیچم که کاش می توانستم بیک دست اینقدر ساغر گرفت (۵) برگهای سرخ ریختۀ گل را شعرا " زرگل " میگویند ، و در وقت شگفتن شگوفه چنان معلوم مے شود ، که گره باز می شود ، از دیدن مجموعه این دو کیفیت بدماغ شاعر این فکر پیدا شده است ؎ در چمن باد سحر بوئے تو سودا می کرد گل بکف داشت زر و غنچه گره وا می کرد