Page 66

٦١ دقیقی زجاے پدید آمدی بدان جام می داستانها زدی به فردوسی آواز دادے که می مخور جز به آئین کاؤس کی که شاهی گزیدی زگیتی که بخت ننازد بدو تاج و شمشیر و تخت شهنشاه محمود گیرنده شهر ز شادی بهر کس رسانده بهر بدین نامه گر چند بشتافتی کنون هرچه جستی همه یافتی زواندازه من بیش گفتم سخن اگر بازیابی بخیلی مکن زگشتاسب و ارجاسپ بیتی هزار بگفتم سرآمد مرا روزگار گر ان مایه نزد شهنشه رسد روان من از خاک بر مه رسد بداند که پیش از تو آخر کسی درین داستان رنج بردش بسی پذیرفتم و داشتم روی پاس مرا در دل آمد زهر سو هراس که روزے مرا هم بیاید گذشت ز گفتار او در نشاید گذشت ز گفتار او بشنو اکنون سخن که گفت است این داستان کهن فردوسی به دقیقی اظهار همدردی و مرده پرستی نموده این خلقش قابل قدر بود لیکن هنوز داستان بآخر نرسیده بود که نیتش فاسد شد چنانچه بعد از اشعار دقیقی می سراید—