Page 67

۶۲ نگردیم این نظم سست آمدم همه بیتها را درست آمدم من این زان نوشتم که تا شهریار بداند سخن گفتن نابکار دمان کر بماند ز خوردن تهی ازان به که ناساز خوانی نهی دو گوہر نمودم بگوہر فروش کنون شاه دارد بگفتار گوش سخن چون بد نیکو نه بایدت گفت مگوی و مکن رنج با طبع جفت چو طبعت نباشد چو آب روان مبر دست زی نامه خسروان اگر مقصد فردوسی از نقل نمودن کلام دقیقی تیزی بازار کلام خویش بوده پس چرا اول بر سر آن غریب آنپا را حسان را بار کرد؟ این واقعه برای دریافتن این امر که «بچه سلطان محمود چقدر واقعیت دارد؟» معیار شده میتواند! فردوسی پادشاه سخن است. پیش او کدام غتیش حرف زده میتواند ؟ لیکن رعی انصاف شیوه ایست که بالای طاعت است لهذا ما درینجا چند اشعار دقیقی را بطور سرسری و بلا انتخاب نقل میکنیم که ازان اندازه مرتبه کلام دقیقی بشود . آن تصویر معرکه آرا