Page 276

۲۶۷ خطا میشود که مدارج حقیقت رسنی با هم خیلی فرقها دارند ـ فرض کنید ! در قند زهر است، یک شخص بمجرد دیدن او می فهمد که درین زهر است دویم به بو کردن، و سوم بچشیدن، و چهارم به دیدن تأثیر زهر و بعضی بعد از تجربه ها، تا می فهمند کارہای نیک و بد هم بهمین می مانند که ارباب عرفان خرابی کارہای خراب و بد را با ول نظر محسوس میکنند بدینوجه اوشان از ابتدا پرہیز گار می باشند و مردمان دیگر بعد از تجربه و یا بر داشتن نقصان احساس پیدا میکنند و بدبختانی ہم هستند که تا آخر نفس ہم حس کرده نمی توانند مولانای روم نکتهٔ مذکور را چنان ادا میکنند + ای بسا شیرین که چون شکر بود لیک زهر اندر شکر مضمر بود آنکه زیرک تر بود بشناسدش چونکه وید از دور اندر کشمکش و ان دگر بشناسدش تا بو کند و ان دگر چون بر لب و دندان زند و ان دگر در پیش رو بوی برد و ان دگر چون دست بنهد کرد کرد پس لبش روشن کند پیش از گلو گرچه نعره می زند شیطان کلو!