Page 370

(۳۶۵) واعظان کین جلوه در محراب و منبر میکنند چون بخلوت میروند آن کار دیگر میکنند مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس تو به فرمایان چرا خود تو به کمتر میکنند گوئیا باور نمیدارند روز داوری کین همه قلب و دغل در کار داور میکنند دی پیر میفروش که خوش آهنگی بر در میکده با دف و نی ترسائی گر مسلمانی ازین است که حافظ دارد وای اگر از پی امروز بود فردائی البته پیرایه این اشعار خیلی بلند و بلیغ مینماید ، چنانچه آنچه گفتن میخواهد بگونه از زبان نصرانی بیان میکند. خاصه مقصد از احتیاط اینست که بر سؤاعمال اغیار هم ترحم باید نمود، و انه شمولیت مسله بساز و سرود مکرمان آن بود که خیالات عموم را با دف و نی شوق و ذوق بهتر است و دلداده شنیدن بودند و نیز نکته تشهیر قوی تر میشد. و از یاد نام خودش علاوه بر احتیاط مقصد اینست که از عیب جوئی دیگران توجه عامه کمتر شود . - بزرگترین عیب علما و واعظان عبارت از ( ریا کاریست) که نمونه بد نمائی و نتایج و خیم بدی آن را بنهایت دلبری بیان دارند. ۰ گرچه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود حضور انور الجرء (۲۰) از حرفه ۸