Page 103

۹۴ باین قالب خاکیت قدر نیست گر آن روح تابنده چون بدریست نیاید به او روح تا ای امین کسی علقه را کی بگوید جنین به تن تا زمانی که روحت بود ازان زندگانی فتوحت بود چو بیرون شود از تنت مرغ پاک شود قالبت مرده و تن هلاک تو آن روح از عالم اخروان تن از عالم خلق و خاکی بدان کند روح پرواز بر آسمان تنت در ته خاک گردد نهان ازان خاک چیزی نگردد عیان ولی میرود روح بر آسمان چو حاصل ز جسم تو شد جان تو چه جان کو عزیز است و مهمان تو گرامی بدارش گرامیست آن مکن تیره اش اندرین خاکدان که هنگام رحلت نگردد زبون چو جسمت نماند بدنیای دون گرش پاک داری چو زین تن پرد بر افلاک در آشیان آرمید در آن سعی بنمای ای متقی که روحت بود پاک و نبود شقی برو نفس اماره مقهور کن ریا و حسد را ز دل دور کن