Page 102

۹۳ دلت ذوق عرش معلی کند و یا شوق اسباب دنیا کند شوی با خدای جهان آشنا و یا در نجاسات داری شنا بدل با شدت شوق حُبّ الوطن و یا از خدا دور و پا بست تن چو حاصل ترا روح باشد ترین مدان جسم را حاصل خویشتن ترا کار با روح بود از اوّل همان کار باقی است بعد از اجل شود بعد مُردن جسد زیر خاک رود روح هر چرخ گرهست پاک کنند امتحانت که آنروح پاک که او را نهادند در مشت خاک تو با او چسان مینمائی عمل نکو داریش یا نهی در خلل گر آلوده سازی و تردانش کنی نفس امّاره را رهبرنش همان مرغ قدسی عرش آشیان فتد بر زمین تیره و سرگران نه بینی تو در طائر گلستان که بر شاخ گل چون کند آشیان بآن آشیان بسکه او مائل است به آبادیش روز و شب شاغل است ترا آشیان عرش رحمان بود گذشتن کجا لازم از آن بود