Page 68

از بسکه اشک ریخته از چشم تر مرا دل آب شد چو اشک فتاد از نظر مرا در گلشن فراق تو هر صبح نو بهار شوید چو لاله چهره بخون جگر مرا زین پس پناه بخانه زنجیر میبرم از با فتاد خانه چو زین چشم تر مرا بر گلشن است بگذرت هر سحر چو باد پر خار گشت سینه ازین رهگذر مرا خواهم طواف گلشن کوی ترا کنم ور نه چه حاجتست باین بال و پر مرا در دل بسان ناوک پر زهر میخلد نی او اگر دهن بتجلی شکر مرا یکبار دست بر سر ما میتوان کشید تاکی بسان سبزه کنی پای سر مرا تیرم زدی و در هوس زخم خنچرم افتاد کار بخیه بر زخم دگر مرا دشنام تلخ و عشوه شیرین ادای او طرزی بکام جان شده چون گلشکر مرا جواب ناصر علی از بس فشرده دست غم او ز پا مرا مانند نقش پا نبرد کس ز جا مرا از شرم رنگسازی خود آب میشوم باشد چو شمع گردش رنگ آسیا مرا فریاد چون سپند ز پرتم جدا نکند ایکاش همچو سرمه نبودی صدا مرا بر عمر رفته سوده ام از بس کف افسوس شد استخوان ز درد به تن توتیا مرا از بسکه با قبول بود رنگ کاهیم از خاک هم بخود نکشد کهربا مرا امداد غیر بر دل من بار محنت است سخت بد است سایه بال هما مرا خون میخورم چو غنچه و زان غم نمیخورم شد قسمت این نواله ز خوان قضا مرا پیری مرا چو چنگ بفریاد آورد از قامت خمیده رساند نوا مرا تا سر کشیده ایم کجاکم نشانده است پامالیست حاصل نشو و نما مرا چون گل بباد رفت گریبان طاقتم شد جیب صبر چاک زدست قبا مرا طرزی دلم چو آئینه حیران دیدن است باشد و صالش از دو جهان مدعا مرا