Page 69

جواب صائب شب چنان برد زخود جلوۀ دلدار مرا که نماند اثــر سان طاقت دیدار مرا هست بر محفل عیان سوز درو نم چون شمع در حضورت نبود حاجت گفتار مرا انچنان محو تو گشتم با و جا و حضور که در آئینه دل شد نفس اغیار مرا شوخی جلوۀ نظاره بود دام کمین هوس سیر چمن کرد گرفتار مرا سخنم تنگ شد آن شوخ ستمگر صیاد باض کاش برد جانب گلزار مرا کرد کش چرخ فلک هوس رها و جنون گرد مه گشته ترا ز حقه پر کار مرا همه در طالع معکوس ترقی دارم اشک یاسم ز نقره کرده نگونسار مرا هست در مملکت ہستی مو ہوم وجود بود نابود تر از سایه دیوار مرا شد چو مینا دل پر خون من از گریه تهی اقرآه بغرض کریه شمار مرا من که چون رشته زنجیر تو شد م زار و نزار کاش بند ند بمکتوب تو چون تار مرا طرازی آن کهنه صنایع که در چشم خرد شد کسادی سبب گرمی بازار مرا جواب واقف تا که بر خال لبت چشم تر افتاد مرا مردم دیده چواشک از نظر افتاد مرا از لبم ناله رنجیر برون می آید بسکه تیرت پی ہم بر جگر افتاد مرا انقدر خاک نباشد که بسر باد کنم بسکه اشک از مژۀ چشم تر افتاد مرا کوهکن در غم شیرین نکشیدست بکان انچه در ہجر تو شیرین پسر افتاد مرا با خم زلف درازت سرالفت دارم زندگی باز بسحر و کر افتاد مرا بعد ازین سوی تو چون شمع بسر خواہم رفت آتش از شوق تو در بال و پر افتاد مرا بر سر ہر مژه ام اشک چو گل رنگین شد تاکه بر گلشن رویت نظر افتاد مرا غنچه سان نان جگر بسته دامن دارم ہوس سیر گریبان سحر افتاد مرا ناله در صف