Page 529

۵۱۴ گرچه عالم همه یک ناخن و حل پیچاست عبرتم کیست که خارد سرما با ناخن همه کس بلب خم دل من خنده زند حسودان بدل اندوه تنها ناخن مردم چشم حسودان کج اندیش مدام میزند بر دل من از مژه صدجا ناخن مدعی ناخن ایراد بحرفم چه زنی بر دل ریش مزن اینهمه بیجا ناخن گره غنچه ز دل ریش همین جامه گشاد عقده‌های دل ما را نشد صهبا ناخن تا گشایم گره از غنچه زلفین گجت از بدن شانه صفت میکنم انشا ناخن پیش گلزار رخت ای صنم غنچه دهن میبرد غنچه ز هر خنده بصد جا ناخن هیچ موجود کرم کربگشائی برعام دست لطف تو بصد برگ تمنا ناخن غنچه‌سان تا که بعقده دل خود ساختم ام میشود باد صبا در گره ما ناخن تا کشد از قدم راهروانت خاری از سر آباد جودم شده پیدا ناخن یک گره عقده کارم نگشاید طرزی شانه سان گر شودم جمله اعضا ناخن بفرموده مهربانی که نام معشوق آن عمر و است در قندهار گفت عمر بست دل بسوی عمر کرده روی من باشد ز خاک پای عمر آبروی من ایدل بوصف زلف خم اندر خم عمر عمرم گذشت و طی نشد این گفتگو من روزی که بر خورم به عمر بر خورم ز عمر بادا دراز عمر عمر را ز روی من دل با عمر بزلف کجت عمرهاست کفت این طفیل موی عمر این روی من با چشم بد اگر نگرم عارض عمر کوتاه باد دست من از آرزوی من زلف تو عمرهاست که در گوش ای عمر گوید سخن ز کشته ای ماه روی من عمرت چو عمر خضر شود ای عمر در زما گر بنگری دمی ز تلطف بسوی من عمرم به آبروی گذشت این دم ای عمر آب دو چشم داد بباد آبروی من ابرو