Page 302

۲۸۶ سر کویت بخوش بخودی شم ولیکن دل بسی زان رفتن بیجابشبمانی کشید داستان غم عشق بتان با مدعی عاقبت دانائی ماست نادانی کشید چون کشم نقش رخش کزین خط مشکین باد تصویرش قلم را از کف مانی کشید نیست از بیرحمی صیاد در گذشت عمرم به بند دل چو بلبل قید دام از دست گلخوانی کشید طرزیا میگذار الطاف بی پایان دوست کار بی سامان ما اندر بسامانی کشید بر طاق بیدل در کراچی بگفت زینجه کیست کز صفا پیش دلم نفس کشد آب هنوز در رخم جرعه در قفس کشد سرو سہی ببوستان با برشم نمیرسد گردن مطیع کجا منت بار کس کشد بادگران زندگی درکش نفس بسر برد سعی و تلاش کاروان بانگ دران جرس کشد این دل هیچو جام جم کو زده در صفا قدم حیف که از بود بدم ننگ ره ہوس کشد وار هم راه من کاین دل هرزه گردین هر چه به پیش میرود دامن من بپس کشد این نفس جنون ہوس غیبت که دار در در خرد ہمچو سحر ز چاک دل پرده چو در سس کشد حسرت یا تیر پر آنکه ہماست صید او چند بدام آرزو بال پر مگس کشد دست کشی بعاجزان مایه سر بلندیست آن مرز پای ناز همه منت با ر خس کشد طرزمی سبک درس نهد در پی صید می تپد گردن گرگ نفس را کاش با رس کشد از طبع خود در قندهار گفته نا مصورش آن شوخ ستمگر میکشد چون بر نقشش میرسد آه از جگر بر میکشد میکند دارد آرزوی ناوک بیداد او ہمچو دل پیکان اور اسینه در بر میکشد در خیال آن دهن خواهد که سوسن را زخم دل در بر از ان شب تا سحر میکشد در بیاض دیده وصف خط مشکینش دلم لخت مشک خطا و بوی عنبر میکشد دامن آن گل میان آرم بکف از بخت بد خار ها غش نیزار نا میدی در سر میکشد