Page 303

۲۸۸ گشت مبدم نه سیراب از شکی بخت چشم من هر چند آب از دیده تر میکند اشک نبود انکه بینی مردم چشم منت بهر ایثارت زر بیخودیده گوہر میکند چون نگردد پای تا سر چشم طرزی در نشود آئینه صد چشم مهر نیت ز جوهر میکند من اشعاره هر زمان از سینه ام آهی که دل بر میکند آه نتوان گفت اتش زلف اثر میکند مردم چشم بیا د آن مژه پنهان ز غیر ناوکت را سر زبان دید تر میکند کشمش جوهری که از چشم تو جان و دل کشید کافرم کر مومنی از دست کافر میکند گفت اگر بیداد جوذر رسم بینداد کر دست از جور و ستم این ستمگر میکند کانت قدرت بکار زرعشان از رشک تو خط پریکان بین که بریاقوت امر میکند ای کبوتر نیست لحاجت اینکه پیغامم بری در هوای وصل او مرغ دلم پر میکند تا صبا بوی ز لغش جانب گلشن رساند سایه پریکان او دامن خبر میکند خیر دشنام از لبش طرزی دگر چیزی مخواه طالع شورت نگر تلخی شکر میکند از طبع خود در ملاقات ریگشه بر من امروز صنم دیده چواز ناز کشاد صد خدنگم بدل از نرگس مشش افتاد بنده کشته زلفت بخطا مشک ختن بنده قامت شمشاد تو سر و آزاد بگل و نسترن و لاله ندادست خدای این همه حسن و لطافت که برخار نو دا چاره هجر رشته گیسوی صمد نیت دگر هر دلی خسته که در چاه زنخدان افتاد شور اندر جگر بسته خندان افکند به تبسم چولب لعل شکر بار کشاد دیده چون عشق من وحسن تو مشاطه صنع عوض شانه بزلف دل صد پاره نهای از سفر امده گفتم دمش جان بمقدم بوسه از نار بدستم زد و از دستم داد با جهانت زوال تو مبادا صمدا گه گلستان جهان بی قد سر و تو مبا ابمرد