Page 57

۵۲ بعالم تا من از خاک عدم ایجاد گردیدم بسان لاله داغ عشق انجم بود از دستم زیا در پر تو حسن بخار شعله بالائی چو شمع انار دل گلهای احمر بود از دستم نسیم غنچه فردوس میبخشید کف پایم دل در خواب می دامان دلبر بود در دستم زدو دستل دل شیون ز بخیر مینائی مگر زلف نگار ماه پیکر بود در دستم بپایش حمتا نگزاشت تا تسلیم فرمایم بچندین با این از روی و فما سر بود از دستم بیاد طره اش شب سته جان مجرد دروم پریشانی سر السبلستان بم در دوستم بگذار یکه جام از باده توحید میخوردم زموج می بهار صد گلستان بوج در دوستم شدم آشفته خاطر صرف جمعیت نمیدانم خوش آن شها که آن انت پریشان بورد درسم چو دیدم جلوه حر تجلی زادہ میساکی چو مرآت از تیر جمله به سامان موج در دوستم چومن در صفحیه شرح شام عمر تحر میکردام قلم از شک نی می حوش طبع فارع موجودرستم زشوق دیدن بخساره حور شیدیما در این کشن جو شی نم چشم حیران موجود دوستم بنے فص را پهلو نزند داغ دلم رحمت مک آن سیب سیمین زنخدان بوج در دوستم ولایتی