Page 63

(٤٨) هنگامیکه تو رفتی من در پرنده خویش تنها نشسته بودم . -٥٦- در میان زنانیکه بکارهای خانگی گرفتار بودند و هیچ روزی آنرا ترك نمی کردند. بكر من بودم . چرا مرا تنها ساختی و از پناهگاه حیاتی که باهم دران بسر می بردیم، مرا بیرون آوردی ؟ عشق چون نهان باشد مقدس است و مانند، گوهر تا بناکی در تاریکی دلهای پنهان میدرخشد مگر در روشنی روز ها چنان تاريك مي نمايد که باید برور حم کرد . آخ ، آنچه قلب مرا می پوشید آن را درهم شکستی و عشق لرزان و مرتعش مرا بیرون آورده در محل سربازی گذاشتی . آن گوشه سایه داریرا که دران آشیان کرده بود جاودان ویران ساختی . زنان دیگر هماره چنان اند که بودند . هیچکس در هستی آنها سر نزده است . خود شان نیز راز خود را نمیدانند : تبسم میکنند ، می گریند، کار میکنند ، حرف میزنند ، روزها به معبد میروند و چراغهای خودرا میافروزند . از دریا آب میآورند . امید وار بودم که عشق من از شرم لرزانندۀ بی پناه گاهی محفوظ خواهد ماند ، ولی تو رویت را از من گردانیدی . آری راهی که تو میروی برویت بازاست، ولی من نمیتوانم باز گردم . مرا در پیشگاه دنیا و چشمان بی مژگان آن برهنه گذاشتی. تورفتی و این چشمان شب و روز بمن دوخته اند.