Page 37

(۲۲) تو ستاره ای هستی که در عقب کوه پنهان باشد . من رهگذری هستم که میگذرم . چرا يك لحظه توقف كردی و بروی من نگاه نمودی ؟ هنگامیکه در كنار دريا راه می پیمودی و كوزه تو پر بود و آن را بكمر تكیه داده بودی . -۲۰- هر روز آن جوان می آید و میرود . رفیقه من ! برو يك كتل از زلفان من باو اهداء كن، اگر بپرسد آنرا كی فرستاده است ، خواهش مرا بپذیر : نام مرا باو مگوی . زیرا او میآيد ومیرود و بس . آنجا در زیر درخت بروی خاك می نشيند ، دوست من! فرشی از گل ها و برگ ها برای او درست كن . چشمان او اندوهگين اند، و دردلم اندوه می آرند . خموش است ، نمیگوید كه درداش چیست. همین میآيد وميرود. -۲۱- نميدانم اين جوان آواره چراخواست آوان سپيده دم بدرب خانه من بيايد ؟ وقتی داخل ميشوم و هنگا میکه برون میروم هر وقت چشم من بروی او می افتد . نمیدانم با او سخن بگویم یا اینکه خموش باشم . چرا دروازه خانه مرا انتخاب كرد ؟ شبهای سرطان ابر آلود و تاريک اند. آسمان پائیز رنگ