Page 24

(۹) از بر من میگذرد و ازدیدهٔ من میرود . تنها صدای نی، صدائیکه آهسته آهسته میمیرد، از دور بگوش من خواهد رسید . بازهم شهزادهٔ جوان از بر خانهٔ ما می گذرد و من بهترین جامهٔ خودرا ببر خواهم کرد . *** ای مادر ! شهزادهٔ جوان از بر خانهٔ ما گذشت . خورشید بامدادان ازعراده او میدرخشید . من نقاب را از روی خویش برداشتم . لعل هائیرا که در گردنم بود برسر راه او انداختم . ای مادر ! چرا بحسرت درمن نگاه میکنی ؟ نيك ميدانم كه او گردن بند را از زمين بلند نكرد. لعل های من در زیر عراده شکست و غبار سرخی ازان بروی خاك رهگذر ماند . هيچكس ندانست كه تحفهٔ من چه و برای که بود . چون شهزادهٔ جوان از برخانهٔ ما عبور كرد ومن جواهری را که روی سینهٔ خویش جاداده بودم در راه او نثار کردم. -۸- هنگاميكه شمع بر بالین من خاموش شد بامرغان سحر يكجا بیدار شدم . دریچهٔ من باز بود . نزديك آن نشستم. حلقهٔ از گلهای تازه روی زلفان پریشانم افتاده بود . مسافر جوان آمد . درغبار سرخ بامدادان راه می پیمود .