Page 18

(۳) اگر من برساحل حیات نشسته و درعوالم مرگ و ما ورای مرگ سیروسگال کنم و روحم را بآن جاهای دور بفرستم سرودهای عاشقانه و نواهای پر از جذبات آنهارا کدام کس بهم درخواهد آمیخت ؟ ستارگان شامگاهان ناپدید میشوند . ستاره ایسکه در آغازشام طلوع کرده بود ، روشنی آتشی که جسد مرده ای آنرا افروخته بود در کنار دریای خاموش و آرام آهسته آهسته می میرد . شغالها بيك صدا در حیاط ویرانه در پرتوماه رنگ باخته ای فریاد میکنند . اگر من درب خانه ام را بسته و بکوشم که خویشتن را از علایق دنیا و زنجیر های فانی آزاد بسازم و آنگاه اگر مسافری بیاید و با گردن خمیده ای درینجا بزمزمهٔ ظلمت گوش بدهد، کیست که راز زندگی را آهسته در گوش او فرا خواند ؟ اینکه موهای من سپید میشوند امریست خرد و نا چیز . من هماره مانند جوانترین جوانان و پیر ترین سالخوردگان این ده جوان و پیر بوده ام . برخی،لبخندهای شیرین و ساده دارند و برخی،درچشمان شان مکر وحیله دیده میشود . بخشی، اشکهای شان در روشنی روز است و دیگران سرشك شان در ظلمت شبهانهان است . اینها همه نیازمند من اند و من وقت ندارم که به آینده فکر کنم و خود را به آن مشغول دارم . من با همه کس همسایه هستم . اگرموهای من سپید میشوند بگزار سپید بشوند!