Page 17

(۲) چراغی را که پهلوی بستر تو می سوزد با روغن معطر پر خواهم کرد . من پای تخت ترا با نقش های عجیب خمیرۀ صندل و زعفران خواهم آراست . ملکه : انعام تو چه خواهد بود ؟ نوکر : که بمن اجازه بدهی تادست مشت شده و كوچك ترا که مانند پتك های نیلوفر است در دست بگیرم ، زنجیر های گل را در دست تو ببندم، کف پایت را باشیرۀ گلبرگ درخت «اشوکا» رنگ کنم و داغ غبار یرا اگر اتفاق آنجا احداث کند ببوسم . ملکه : دعاهای تو مستجاب اند ! نو کر من، تو باغبان گلستان من خواهی بود ! -۳- آه شاعر! شام نزديك و فضا تيره میشود . موهای تو سپید میگردند !! .. آیا در تنهایی و تخیلات دقیق شاعرانه ات پیام آینده و سر انجام جهان را میشنوی ؟ شاعر گفت : شام است و من گوش داده ام . شاید کسی از دهکده آواز کند . هر چند وقت گذشته است . من گوش داده ام و نگران هستم که اگر دو قلب مستمند و آواره باهم رو برو شوند و چشمان خواهنده و پر از شوق شیفتگان به نغمه نیازمند باشند خموشی آنها را در هم شکسته و برای آنها بپرایم و صدائی بلند کنم .