Page 96

چون کار سرانجام شد گفت که او سین دخت است. سام را شگفت آمد. او را بنواخت و پیمان بست که دل بیگناهان کابل نسوزد و بروز تیرگی روا ندارد. سین دخت بادل خرم باز گشت. مهراب را شاد ساخت و مژده داد که سام نیز هم به زودی بجای آنکه بکین براید به مهر مهمان شاه کابل گردد. زال به دربار منوچهر پیوست. شهریار آفرین خواند. چون نامه سام ازو دریافت ستاره شناسان را به جستجوی اختر گماشت. سه روز اختر رودابه وزال را در آسمان جستند. تا آنکه آنرا همایون وفرخنده یافتند. شهریار شادمان شد. آنگاه بفرمود تا زال را در خرد ودانش بیازمایند. موبدان را بخواندند. موبدی پرسید. : «ازان دوازده سروی نشان میجویم که از هر یکی سی شاخ بر زده.» دیگری گفت : «در سراغ آن دو اسپ گرانمایه تیز تازم که یکی چون دریای سیاه و دیگری برنگ بلور سپید است هر دومی شتابند ولی یکدیگر را نمی یابند.» دیگری گفت: «آن سی سواری را نشناسم که چون از بر شهر یار بگزرند یکی کم شود ولی چون بشمرند همان سی باشند.» دیگری گفت : «مرغزاری پر از سبزه و جویبار است مردی باداس تیزسوی آن مرغزار شود و همه را از تروخشک بدرود. نیاز نپذیرد وزاری نه نیوشد. آن مرغزار کجاست آن مرد کیست.» دیگری گفت: «چیست آن دو سرویکه مرغی را بران آشیانست. بام بریکی وشام بردیگر نشیند. چون ازین برخیزد بپژمرد و چون بران برنشیند بوی مشک خیزد. یکی هماره پدرام و دیگری را برگ و بار پژمرده باشد.» دیگری گفت: «شارستانی است که مردم ازان به خارسان هامون پرداخته اند ناگهان گرد خیزد و بناهای سر به ماه ناپدید شود.» (۸۰)