Page 97

زال براندیشه گشت آنگاه زبان بکشاد و به پرسنده نخست باز گفت : « سال دوازده ماه دارد که هر ماهی را بسی روز بپای سرآید . گردش روزگار چنین است .» دیگری را گفت: « شب و روز در دنبال همند و یکدیگر را نمی یابند . روزگار چنین میگذرد . » دیگری را گفت : « از ماه سخن گفتی ولی از زیان آن نفرمودی که يك شب گاه گاه کم آید . در شمار تا زیان درین سواران زیان رو دهد » . دیگری را گفت : « دو سرو و بازوی چرخ بلند است . آن مرغ خورشید است که بیم و امید جهان ازوست .» دیگری را گفت: «شارسان سرای در نگ و شمار است. خارسان این سرای سپنج را باید گفت که هم ناز و گنج و هم درد و رنج دارد. چون باد نیستی بوز داز گیتی خروش برآرد و بدان شارسان شویم . » دیگری را گفت : « روزگار درو گر و ماچون گیاهیم .سپهر به پیر و جوان ننگر دوزاری شیون نه نیوشد . » شاه و میدان همگان خرم شدند شهریار جشنکاه بیاراست و به رامش پرداخت چندان می کشیده شد که جهان در چشم پهلوانان مست به رامشگری درآمد. فرداچون خورشید برآمد و گیتی چون کوه بدخشان فروزان گردید زال کمر بست و نزديك شاه شد . منوچهر فرمود تا گردان گرد آیند و پهلوانان پهلوانی کنند. زال نیز بمیدان شد. به گرزو به تیر و به تیغ و سنان سرآمد.تیرش از درخت کهن درگذشت . پهلوا نان همگان گواهی دادند که هر کس با او نبرد جوید مادر بر او جامه لا جورد کند . آنگاه منوچهر پاسخ نامۀ سام را بکام دل زال بداد. زال نزد يك سام (٨٦)