Page 92

به پور سام رساندند که دخت مهراب را از آرزوی دیدار دیوانه کرده است. روز چشم براهی بپایان رسید. چون خورشید به سراپرده شام فرو رفت در مشکوی روز بستند پور سام بسوی مهر و آرزو گام برداشت. رودا به از فراز باره راه او را میدید. چون چشمش به زال افتاد فریاد شاد باش بلند کرد. زال دو چندان مست و جوان گردید. رودا به گیسوان از کنگره فرو هشت تا پور سام را بدان کمند مشکین بر فراز آورد. دستان سام بر موی او بوسه مهر داد. کمند از پشت زین برون آورد و بر باره فراز شد. هر دو بکردار مست رفتند و سوی خانه زرنگار شدند. رودا به چون بهشتی اراسته بود. پور سام را آن زیب و فر به شگفت اندر کرد. رودا به در دیده در وی مینگریست. چشمش ازان افسر بیجاده سرخ خیره شد. بوس و کنار و پیمانه پیمان مهر را استوار کرد. زال گفت هر چند چون منوچهر این داستان بشنود بدین کار همداستان نگردد و سام نیرم خروش برآورد و بر من به جوش آید. من هرگز از پیمان نگذرم تا تو آشکارا جفت من گردی. رودا به پاسخ داد که جهان آفرین بر زبانم گواه باد که جز تو دیگری بر من پادشاه نگردد. هر زمان مهرشان بیش می باشد. خرد دور میگردید. آرزو پیشی میکرد. چنین بود تا سپیده دمید. بامداد بر کهسار کابل برآمد. خروسان بانگ زدند آوای تبیره از سراپرده مهراب شاه بلند گشت و خورشید ماه را بدرود کرد. سرمژه تر کردند و بر افتاب زبان کشادند. زال از بالا کمند در افگند و ازان کاخ فرخنده فرود آمد. بر اسپ خویش نشست و بسوی لشکرگاه بازگشت. (۸۱) وال ۱۰۰۰ کتاب