Page 53

آنرا در دلی میگزاریم که غمهای خود را دوست دارد واز شادی دیگران بر تر میداند . شهری را پاسبانی میکنیم که خطرها در داخل آن محصور اند وحیات ماوقف نگهبانی آنها ست . خاطرات تاریکی، وسکوت مرگ مانند آن، پر تو ماه را در آبهای « لیمان » در نظرم کدر میسازد ورنگ وفروغ نشاط را از دیدگان من فرومی شوید. با اینهمه چیزها، اندیشۀ آوارگی ازین شهر که مرکز موجودیت وهستی ماست مارا در آغوش زیباترین دقایق دیوانه میسازد . *** روشنایی نشاط وعشرت در دیده گان من خاموش میشود. اینست آن دمیکه چشم غربی در چشم شرقی نگاه میکند نگاه او نگاه تعجب وحیرت مجهولی است. هر قدر او را بشناسد بیگانه می یابد، به فکر می افتد واورا معمایی میخواند؛ بیا درمزروحی می افتد که شرق با سمان رموز حیات را در آن کشف کرده بود. می پندارد همان آفتاب افسانوی هنوز از افق خاور، سرمیزند. نمیداند که رمز ماامروز بیش ازراز قبری نیست که سینه عارفی در آن خاک شده باشد، وصرف بهانه میکنیم که این قبر خزینه ایست که اندیشه وخیال بآن ارزشی قایل شود . آن غربی شاید بفهمد . ولی شرقی بیخبر است از آنکه آن روان از تن او مفارقت جسته و برای ابد نابود خواهد شد . بلی وقتی آن غربی میفهمد، همدردی ورحمی در نگاه خود میفرستد که قلب مرا می شگافد . اینجاست که من آرزو میکنم افسانۀ خودرا آغاز کنم ورازهای خود را باز گویم. ولی من شرقی هستم: پنهان میکنم وپنهان میشوم . (٤٢)