Page 54

دختر کوچی گلهای خودرو در سرتاسر دشت شگفته و هوای صاف عطر آگین شده است: گوئی از می ومشگ مثال دوست را بر صحرا نهفته اند. روزها خورشید ، وشبها مهتاب بهار، پرتوهای پراگنده ایکه تا دامن در میان گلهای زیبا و سبزه های باطراوت فرو رفته اند ، روشنی خود را نثار میکنند . روز چون جمعیت آزاد کوچیان پراکنده میشوند ، نشاط و سرور ، چون صدای سرود جوانان تمام فضای بیکران دشت را پر میکند. شب هنگامیکه جوانان ودوشیزه گان به غژدی های شان باز میگردند و بدور آتش حلقه میزنند ، آواز سرور وشادی، از يك ساحۀ محدود به آسمان راه میکشد. این مردم فرزندان حقیقی طبیعت هستند و چون ما از دامن پر لطف مادرشان جدا نشده اند، مانند طفلیکه دهنش را از سینه جدا میکند ، و با نگاه پاکی به چهرۀ مادرش مینگرد ، به طبیعت نگاه میکنند. اگر حرکت میکنند، همان حرکتی است که طفل در آغوش مادر میکند . اگر آرام میشوند ، آرامش آنها چون خواب اطفال در دامان مادر بی اندیشه و تشویش است گریۀ شان، چون گریۀ طفل که شیر میخواهد، در پی آرزوهای بی آلایش ، وتبسم آنها مانند خندیدن گلها ، از نوازش نسیم های پاکیست که از روی دریا وکوهسار ووادی وصحرا برمیخیزد ، مانند دل روشنی دنیا وطبیعت را معمور و آبادان، ودشت ودامن را سرسبز وشاداب، ابرهای بهاری را پر آب ، آسمان زمستان را صاف و بی ابر، رودخانه ها ر امست ، چشمه ها راخروشان ، گلهارا زیبا ورنگین ، سبزه ها را تازه و باطراوت ، پستان گاو هارا پر از شیر ، وبره ها را فربه میخواهند . آرزوئی جز این ندارند ، که همه چیز به آنچه خوش وزیبا ست چنان با شد . به آهوان دشت روبرو میشوند ، و عقیده دارند که نباید ایشان (٤٣)