Page 439

(٣٩٤) ملك همی شد و آن روشنائی اندر پیش که روز نوشد و درهای روشنی بکشاد سرای پرده و جای سپه پدید آمد دل سپاه شد از رنج تشنگی آزاد کرامتی بود بیش از این و سلطانی چنین کرامت باشد بهفته ئی هفتاد همه کرامت از ایزد همی رسید به وی بدا فرمان که کم از بیست ساله بود و بزاد قصیده دیگر که فرخی در حرف راء دارد و شهمکسا ر قصاید اوست و بقول فخر الدین مبارکشاه در صله این قصیده سلطان فرخی را يك پیل و ارزربخشیده چون سراپای این قصیده راجع به سومنات است و حاوی بر وقایع تاریخی میباشد تمام آنرا نقل میکنیم : فسانه گشت و کهن شد حدیث اسکندر سخن نو آر که نو را حلاوتی ست دگر فسانه کهن و کارنامه بد روغ بکا ر نایدرو در دروغ رنج مبر حدیث کهنه کندر کجار سید و چه کرد زبس شنیدن گردیده خلق را باور اگر حدیث خوش و دلپذیر خواهی کرد حدیث شاه جهان پیش گیروزین مگذر یمین دولت محمود شهریار جهان خدایگان نکو منظر نکو مخبر شهی که روز و شب او را جز این تمنا نیست که چون ز ند بت و بتخانه بر سر بتگر گهی ز جیحون لشکر کشد سوی سیحون گهی سپه برد از باختر سوی خاور ز کارنامه او گر دوروی برخوانی بخنده با دکنی کارهای اسکندر شنیده ام که حدیثی که آن دو باره شود چو صبر گردد تلخ ارچه خوش بود چو شکر بلی سکندر سر تاسر جهان بر گشت سفر گزید و بیابان دوید و کوه و کمر و ليك او ز سفر آب زندگانی جست ملك رضای خدای و رضای پیغمبر بوقت آنکه سکندر همی عمارت کرد تپد نبوت را قفل بر نهاده بدر و گر تو گوئی در شأنش آیتی است رو است نیم من این را منکر که باشد این منکر بوقت شاه جهان گر پیمبر ی بودی دویست آیت بود ی بشان شاه اندر اگر سکندر با شاه هم سفر بودی ز اسپ تازی زود آمدی فرود بخر