Page 115

(۱۱۰) چو نام آن نگار آمد بگوشم فراقم صورتی شد پیشم اندر بترسیدم که ناگاهان کنارم چو از من بگسلد کی بینمش باز فروبارید زابردیدگانم همی بگریستم تا زآب چشم چو روی یار من شد دهر گویی بپوشید لباس قیر و دیبی گل اندر بوستان بشکفید تو گویی هر یکی حور بهشتیست بصد گونه نگار آراسته باغ بشاخ میرها مانند بخوبی سحرگاهان که باد نرم جنبد توبنداری که از گردون ستاره نگار اندر نگار ولون در لون بزیر دیمه سبز اندر اينك یکی چون حقه بی از زر خفیجه است درخت سبز تا زه شام و شبگیر درفش میر بوسعید است گویی فرو بارید م از چشم آب احمر خیالی دید مش مکروه و منكر تهی گرداد از بستان عنبر کی آید این گذشته رنج را بر بر آن خورشید کش بالا صنوبر چو روی یار من شد روی کشور همی عارض بشويد باب كوثر بیفگند لباس ماه آذر بسان گلستان باغ پربر بدست هر يك ازين قوت مجمر بنقش و شی و نقش مسطر گشاده بر همه آزادگان در بجنباند درخت سرخ و اصفر همی ببارید بر دیبای اخضر هزاران درشده پیکر به پیکر ترنج سبز و زرد از با و بشکر یکی چون بیضه بی بیضی ز عنبر که ماه از برهمی تابد برا و بر فروزان بر سرش بر تاج گوهر شب سیاه بسان زلفکان تو ماند عقیق را چو بساییدنيك سوده گران ببوستان ملوکان هزار گشتم بیش سپید روز بپاکی رخان تو ماند گر آبدار بود با لبان تو ماند گل شگفته برخسارکان تو ماند