Page 114

(۱۰۹) ایا یش همی کرد خورشید را چنان چو نگه بد راه جمشید را ز روز گذشته شب نامدار همی جست آموزش کردگار قصیده در مدح ابوالمظفر چغانی : بر بچهرہ بستی عیار و دلبر نگاری سروقد و ماه منظر سیه چشمی که تا رویش بدیدم سرشکم خون شدست و بر مشجر اگر نه دل همی خواهی سپردن بدان مژگان زهر آلود منکر وگرنه بر بلا خواهی گذشتن بر آتش بگذر و بر درش مگذر بسان آتش تیز است عشقم چنان چون دوزخش همرنگ آذر بسان سر و سیمنست قدش ولیکن بر سرش ماه منور فریش آن روی زیبا رنگ چینی که اشک آرد برو گلبرگ تر بر فریش آن لب که تا ایدو نیامد ز خلد آیین بوسه نامدا یدر از آن شکر لباست اینکه دایم گدازانم چو اندر آب شکر از آن لاغر میانست اینکه عشقم چنین فربی شدست و صبر لاغر بچهرہ یوسف دیگر ولیکن بهجرانش منم یعقوب دیگر اگر بتگر چنو پیکر نگارد مریزاد آن خجسته دست بتگر واگر آزر چنو دانست کردن درود از جان من بر جان آذر صنوبر دیدم و هرگز ندیدم درخت سیم کش بر سر صنوبر مرا گویند چندین شعر شاهان و چندین عاشقانه شعر دلبر کم از شعری که سوی ما فرستی تمام اندر خور گفتار وزدر مگر خود شعر بر من بر نزیبد مگر خود نیستم ای دوست درخور چرا ننویسیم با ری مدیحی ز میر نامداران شاه مهتر بمن ده تا بدارم یادگاری بپردہ چشم بنویسم به عنبر بحلقه زلفت خویشش ببندم چو تعویذی فرو آویزم ازبر